چهارده خرداد، سالروز رحلت امام خمینی (ره)

وقتی آن روزنامه‏نگار مصری می‏گوید: زمانی‏که امام فوت شد، انگار یتیم شدم! ؛
وقتی دکتر حدادعادل می‏گوید: دارایی امام بعد از رهبری کمتر از قبل رهبریشان بود! ؛

وقتی حسین می‏گوید: امام برای رسیدن به اندیشه‏هایش مبارزه‏ها کرده است، حتی عده‏ای در قم او را به خاطر عقاید فلسفی‏اش کافر می‏خوانده‏اند، اما بعدها همان عقاید را چاپ کردند و به عنوان اصول فلسفی تدریس کردند! ؛

وقتی مراسم پخش زنده‏ی حرم مطهر امام در سالروز رحلتش را می‏بینم! ؛

وقتی سخنان رهبر ِ عزیزتر از جانم را در مورد اندیشه‏ها و شخصیت امام می‏شنوم! ؛
وقتی سخنان دکتر احمدی‏نژاد، رئیس‏جمهور محبوبم را در مورد امام می‏شنوم! ؛

وقتی گریه‏ی مادربزرگم را هنوز بعد از گذشت 21 سال! در سوگ امام می‏بینم! ؛
وقتی چشمان پر از اشک پدرم، در هنگام صحبت درمورد امام را می‏بینم! ؛

وقتی جمعیت پیاده و سواره‏ی شرکت کننده در مراسم سال‏روز رحلت امام را می‏بینم! ؛

وقتی نفرت مردم کشورم از دولت امریکا را می‏بینم!؛
وقتی ذلت اسرائیل را می‏بینم! ؛

وقتی قدرت کشورم را در برابر همه‏ی دشمنانش می‏بینم! ؛

یا اصلا چرا راه ِ دور بروم؟! وقتی جای جای ِ‏کشورم را می‏بینم! ؛
در و دیوار شهرم را، حتی سیم‏کشی‏های برق روستاها را !!!

وقتی خرابی عراق را بعد از حکومت امریکا در کشورشان را می‏بینم!

وقتی....

می‏فهمم، امام خمینی خیلی بزرگ است. خیلی بیشتر از آنچه که تصورش را می‏کنیم. محبوب است. عزیز است، به وسعت تمام ِ دنیا! مرد است، یک مردِِ واقعی!!

اما امروز من به جای موسی، هارونش را دارم. به جای پیامبر (ص) علی (ع)اش را دارم! نکند او را نیز بعد از رفتنش عزیز بدارم! خدا نکند....

پ.ن: هرچه کردم نشد زودتر قلم بزنم، برای اینجا.
از دوستانی که مرا دعوت کرده بودند، به خاطر تأخیرم عذرخواهی می‏کنم.