مردی از تبار نور

مردی می‏آید از تبار نور، از تبار عاشقان و شوریدگان، از تبار آسمانیان، از همان آسمانی که ستاره‏ای بدرخشید و ماه مجلس شد...

مردی که محمد(ص) از گل‏خنده‏های او نشاط می‏یابد و ابوطالب در نیمه‏شب‏های بیداری دل با او راز دل می‏گوید و فاطمه بنت اسد باغ چشمانش را به روی او می‏گشاید تا گل شادمانی را آبشار لبخند او شکوفا کند.
او که دردانه‏ی پیغمبر، عشقش را، وجودش را، قطره‏قطره خونش را برای بودنش نثار می‏کند.

مردی که در صفاتش اضداد جمع می‏شود و به خاطر همین برایش مثل و مانندی نخواهد بود.

او آمد تا امروز مرد به خود ببالد، به خاطر مرد بودنش...
او آمد تا انسان خود را بشناسد آنگونه که باید باشد...
او آمد تا نخلستان‏های بشری بروید و آمد تا در چاه حیات، نجوای غریبی سر دهد....

او ودیعه‏ی پیغمبر عشق بود در میان امت عاشقش، ودیعه‏ای که هنوز حقش ادا نشده است.

اخلاق لطیف علی (ع) نسیم را شرمسار کرده و سختی و شجاعت او، سنگ‏ها را آب می‏کند...

علی فصیح‏ترین شعر حیات و زیباترین آواز آفرینش بود...

علی زیباترین سرود و نجوای خداوند است در گوش تک‏تک بندگانش...

پ.ن: عید بر شما مبارک