نی‏نامه...

می‏گویم: او صدا ندارد؛
می‏گوید: اما من صدایش را شنیده‏ام. گوش کن: « تالاپ، تولوپ، .... » (قلبُ المؤمن، عرشُ الرَّحمان...)
می‏گویم: این که صدای قلب است!
می‏گوید: مگر این غیر از صدای اوست؟!

می‏گویم: او آن بالا نشسته است؛
می‏گوید: ولی من همین پایین پیدایش کرده‏ام (هو معکم، اینما کنتم...)، نگاه کن. یک دستش روی قلبش (و اذا سالک عبادی عَنّی فاِنّی قریب...) و دست دیگرش را روی رگ گردنش (و نحن اقرب الیه من حبل الورید...) گذاشته است!
می‏گویم: این که رگ گردن و قلب خودت است؛
می‏گوید: مگر همه‏ی این‏ها غیر از اوست؟!

می‏گویم: اوجسم ندارد، روح ندارد؛
می‏گوید: چرا. من دیده‏ام که دارد. خوب نگاه کن!
می‏گویم: این‏که جسم خودت است!
می‏گوید: مگر جسم من، از آنِ او نیست؟! مگر روحِ من غیر از اوست؟ (و نفختُ فیه مِن روحی...). همه‏ی هستیم از آن ِ اوست!

می‏گویم: تو کافر شده‏ای؛
می‏گوید: من عاشق شده‏ام!

می‏گویم: حرف‏هایت بوی کفر می‏دهد؛
می‏گوید: حرف‏هایم بوی عشق می‏دهد!

می‏گویم: کجایش؟!
می‏گوید: دیگر خودی نمی‏بینم. به هرچه نگاه می‏کنم او را می‏بینم (فاینما تولوا فثم وجه الله...)‏! غیر از او هیچ است و او همه چیز...!(لا اله الاّ هو...)

این را گفت و رفت...
خدا بهای خونش را داد. رضوانش را. چرا که خود گفته است: هرکس مرا بشناسد عاشقم می‏شود، هرکس عاشقم شد، عاشقش می‏شوم، هرکس عاشقش شدم او را می‏کشم، هرکس را کشتم بر من دیه‏اش واجب است. و دیه‏ی او خودِ من هستم...

پ.نوشت: یا بنی‏آدم، خلقتُ الاشیاء لاَجْلک، و خلقتک لاَجْلی... . ای فرزندانِ آدم همه‏ی ‏اشیا را برای تو، و تو را برای خودم خلق کرده‏ام!