بانوی آب و آفتاب

‏‏نام تو که می‏آید، قلم توان نوشتن ندارد. اصلاً نمی‏دانم چرا نامت را بغضی سنگین و دردی غریب همراهی می‏کند.
من تو را به نام پاکزادگانت می‏شناسم، سروران بهشت و مادر صبر.
و اینجاست که بزرگیت را می‏ستایم. تو استاد مکتب ایثار و وفا، مادر آفتاب و بانوی آبی، ای مادر تشنه کام کربلا.
و برای من تو آشنای غریبی که هر‏چه بیشتر در موردش می‏خوانم و می‏شنوم، احساس می‏کنم هنوز نمی‏شناسمت...

وقتی می‏خواندم که خدا پیامبر را به خاطر علی‏(ع) و آن دو را به خاطر تو خلق کرد من سرگشته‏ی کوی کرامتت می‏شدم، ای کرامت خدا.
تو نه تنها آبروی همه‏ی بانوان عالم بلکه آبروی همه‏ی عالمیانی.
فاطمه تو که آمدی ارزش و کرامت همه‏ی دختران و زنان زنده شد. در عصری که دختران نماد شرم پدران بودند، تو دختر رسالت محمد(ص)، نماد شرافت و افتخار پدر بودی. تو آن‏قدر مراحل کمال را سریع طی کردی که هیچ مردی جز علی(ع) لیاقت همراهی تو را نداشت. فاطمه، پدر برای تو جان بود و تو برای پدر جانان، و عجب نیست اگر هجران جان، جانان را بیقرار سازد.
بانوی شرافت، مرمان عصر تو شرف شناختت را نداشتند، همانطور‏که حافظه‏ی ناقصشان، ولایت علی را به فراموشی سپرد.
ای بانوی گمنام، هر چند قبر تو در فرش خدا پنهان است اما در عرش او نامت شهره‏ی همه‏ی آفاقیان و ملکوتیان است و ما عاشق و شیفته‏ی بانوی گمنامی هستیم که دنیا از حضورش آبرو و اعتبار گرفته است.